شعر معاصر گلچین اشعار نیما یوشیج نیما یوشیج

شعر ناروایی به راه نیما یوشیج

شعر ناروایی به راه نیما یوشیج

شعر ناروایی به راه نیما یوشیج یکی از شعرهای نیمایی نیما یوشیج است. این شعر در گلچین اشعار نیما یوشیج به وسیله محمد حقوقی نیز آمده است.

شعر ناروایی به راه نیما یوشیج

شب به تشویش درگشاده، دراو
ناروائی به راه می پاید.
مثل این ست
کزنهانگه نشان کینه که هست
سنگ هردم به سنگ می ساید
هیچ کس نیست برره و «امرود»
سرد استاده، بید می لرزد
مرگ، آماده گوش اوبردر
وآن سیه کارکینه می ورزد.

بچه های گرسنه با تن لخت
زیرطاق شکسته، مانده ي خواب
باد، لنگ ایستاده ست به پا
ناله سرکرده ست گردش آب.

مثل این ست، ازوداع خموش،
چند زن سرنهاده اند به هم
هرچه بشکسته، هرچه پاشیده ست
روی خاکستری نشانه ي غم.

گلچین اشعار نیما یوشیج

راه ماننده ي رگی درپوست
تن بپوشیده وگریزان ست
جاکه غمگین چراغ می سوزد
پلک چشمی سرشک ریزان ست.

زیربام شکسته بررخ شب
بام دیگر شکسته ست کنون
لیک آن استخوان شمار طمع
می درد چشم ها، دو کاسه ي خون.

روی بیمار، زردناک و صبور
با سرافتاده ست بر زانو
حالت او کسی نمی پرسد
کس بدانجا نکرد خواهد رو.

مردمان، مردگان زنده به رو
رفته با خواب های زندانگاه
چشم بازست ازیکی زیشان
لیک بی حال بسته ست نگاه.

دست بدکارپیش می آید
درلختی به ره گشاده شده
چه سبک، ای شگفت، درتابوت
استخوان پشته ئی نهاده شده.

شعر ناروایی به راه نیما یوشیج

هردم آن استخوان شمار، به شک
چشم می گرددش به گردش شب
دست او، این خراب را با نی
می شمارد دقیقه های تعب.

موش مرگ ست درهمه تن او
می نماید زبخل مرده بخیل
بیمناک ازطراز قرمزصبح
می گشاید زچشم، چشمه ي نیل.

خشت برخشت می نهد هردم
دست ها برجدارمی ساید
تا نبیند کاهشی را به چشم
برهرافزونی می افزاید.

تا نه ره آورد زشب سوی روز
آن شب آویز مهربان گشته
بوسه برروزمی زند ازدور
می کند هرفسونی وخواهد
تا نبیند به چشم ماند کور.

سرد استاده ست باز«امرود»
بچّه های گرسنه اند به خواب
بید لرزان وهرچه مانده غمین
با دل جوی رفته ناله ي آب.

از نشیب جهان به دودش غرق
همچنان بازاین ندا آید
ذرّه با ذرّه گرم این نجواست
ناروائی به راه می پاید.

پیشنهاد ویژه برای نیما یوشیج:

این مطلب را دوست داشتید؟ اشتراک گذاریِ آسان:






درباره نویسنده

پوریا پلیکان

.
.
.
زخم ها مرزهای زندگی اند
ما از مرز می ترسیدیم
مرز پیراهن بود
پیراهنمان را بیرون آوردیم
و همدیگر را در آغوش کشیدیم

می ترسیدیم
و خودمان را به ملافه های سفید
به تخت خواب
چسب زخم زدیم
اما زخم هایمان عمیق تر شد
آنقدر که تخت خوابمان را بلعید
اتاق خوابمان را بلعید
شروع کرد به خوردنِ اثاثیه ی خانه
خانه را بلعید
کوچه ها، میدان ها، شهرها

ما شهروندانِ کشوری زخمی هستیم
که از زخم های مادرانمان به دنیا می آییم
در زخم های یکدیگر فرو می رویم
و هنگام مرگ
در زمین زخمی باز می کنیم
تا مرزی کشیده باشیم میان مرگ و زندگی
مرزی
که تنها با سنگ قبر دهانش بسته می شود

#شعر_سپید #پوریا_پلیکان

دیدگاهتان را بنویسید

این را برای یک دوست بفرست